ArchiefOp 19 april 2009 is het 170 jaar geleden dat Belgisch- en Nederlands-Limburg gescheiden werden, ongetwijfeld één van de meest pijnlijke gevolgen van het Belgisch separatisme. De Limburgen hebben zich daar nooit echt bij neerlegd, en sinds enkele decennia halen de twee provincies de banden weer aan. Dit reünionisme lijkt anno 2008 in een stroomversnelling te geraken. Naar aanleiding van de nakende verjaardag kondigden beide provinciale overheden een verregaand samenwerkingsakkoord aan.
In de beleidsverklaring van de Limburgse bestendige deputatie (B) lezen we daarover: "Voor 2009 is de verdere invulling van Oost- en West-Limburg een belangrijke opdracht. De ideale gelegenheid is de herdenking van de scheiding van beide Limburgen die plaatsvond op 19 april 1839. Honderdzeventig jaar later is de vraag naar hereniging meer dan actueel."
Naar aanleiding van dit voornemen vroeg raadslid Hugo Biets (O-VLD, ook schepen van Tongeren) zich af waarom de bestendige deputatie zich niet meer roert in het Belgische staatshervormingsdebat. Uit zijn tussenkomst in de provincieraad onthouden we ondermeer deze passus:
"Eén woord in het bijzonder valt daarbij op: het woord 'hereniging'. Dat is weliswaar niet nieuw, we hebben dat nog gehoord, maar dat blijft toch niet niks. Dat betekent bijvoorbeeld de afrekening met het separatisme - ik bedoel het separatisme van 1830, het Belgische en het Hollandse separatisme die hun respectievelijke nationale staat gebouwd hebben op de splitsing, op de verminking van Limburg. Voor het herenigen van dat Limburg zal veel koppigheid en nog meer creativiteit nodig zijn, ik begrijp dat best. Maar wat ik anderzijds NIET begrijp, is de stilte in de beleidsverklaringen in verband met de Belgische staatshervorming, nochtans toch altijd een bijzonder belangrijke en vandaag bovendien ook nog een bijzonder actuele kwestie. Waarom zwijgt Limburg daarover?"
Verheugend aan dit groeiende Limburgse reünionisme is dat twee niet onbelangrijke politieke overheden openlijk streven naar hereniging van twee delen van Vlaanderen en Nederland. Het Groot-Limburgse activisme zal, gewild of ongewild, een sterke motor vormen voor de hereniging van de Nederlanden.
Bron: www.biets.be
